خرید بازی It Takes Two  PC کامپیوتر

معرفی بازی  It Takes Two PC

بازی It Takes Two یک بازی اکشن-ماجراجویی مشارکتی محصول سال ۲۰۲۱ است که توسط Hazelight Studios توسعه یافته و توسط Electronic Arts منتشر شده است. این بازی در مارس ۲۰۲۱ برای پلی‌استیشن ۴، پلی‌استیشن ۵، ویندوز، ایکس‌باکس وان و ایکس‌باکس سری X/S و در نوامبر ۲۰۲۲ برای نینتندو سوییچ منتشر شد.

«من می‌توانم به معنای واقعی کلمه ۱۰۰ دلار به هر کسی که بگوید «اوه، از این بازی خسته شده‌ام، این بازی من را شگفت‌زده نمی‌کند» بدهم.» با این جمله‌ی نسبتاً شجاعانه، جوزف فارسِ همیشه مشتاق و رک، بنیانگذار Hazelight، استودیوی مسئول A Way Out، تصمیم گرفت تنوع و سرعت It Takes Two را تبلیغ کند. پس از اولین پیش‌نمایش که نگاهی اجمالی به یک عنوان واقعاً هیجان‌انگیز به ما داد، وقت آن رسیده است که بفهمیم آیا جوزف فارس با بازی کاملاً مشارکتی خود در تأمین مخارج زندگی‌اش مشکل خواهد داشت یا خیر.

پس از جلب نظر منتقدان و مخاطبان با بازی A Way Out، استودیوی سوئدی Hazelight Studios با عنوان جدید همکاری خود، It Takes Two، که این بار در دنیایی مینیاتوری ساخته شده توسط تخیل یک دختر کوچک اتفاق می‌افتد، به کانون توجه بازگشته است. آیا ماجراجویی‌های Goodwinها با دستاوردهای عنوان قبلی آنها برابری می‌کند یا حتی از آنها پیشی می‌گیرد؟ در نقد ما بخوانید.

یک نسخه برای دو نفر

یک سوال مهم برای پاسخ: «آیا برای بازی آنلاین باید دو نسخه از بازی بخرم؟» پاسخ: خیر. مانند A Way Out، Friend's Pass به کسانی که می‌خواهند یک نسخه از بازی را بخرند و یک دوست را به بازی دعوت کنند، اجازه می‌دهد. به طور خلاصه، یک نسخه برای دو نفر، تا زمانی که بتوانید روی یک پلتفرم بازی کنید، زیرا در حال حاضر قابلیت بازی متقابل (کراس‌پلی) برنامه‌ریزی نشده است.

تریلر گیم پلی بازی It Takes Two کامپیوتر

کدی و می تقریباً همه چیز برای خوشبختی دارند. جوانی، سلامتی، خانه‌ای زیبا در حاشیه جنگل، دختری کوچک به نام رز، که کاملاً دوست‌داشتنی است... خلاصه، تصویر کاملی از یک خانواده موفق. اما، روابط انسانی به همین شکل فعلی، رابطه این زوج رو به وخامت می‌گذارد و طلاق به سرعت قطعی می‌شود. این نقطه شروع «دو نفر لازم است» است: این زوج قصد خود را برای طلاق به دخترشان اعلام می‌کنند.

 او بسیار ناراحت است، اما از یک کتاب قدیمی زوج‌درمانی، نوشته دکتر حکیم، می‌خواهد که به والدین کمک کند تا با هم آشتی کنند. رز برای دو عروسکی که به شکل والدینش ساخته بود، اشک می‌ریزد و ناگهان خود را در حال تبدیل شدن به مجسمه‌های مورد بحث می‌بیند. سپس دکتر حکیم در مقابل آنها ظاهر می‌شود و به طور خلاصه، با هیجان زیاد و مهم‌تر از همه، با طنز فراوان، توضیح می‌دهد که لازم است کدی و می برای بازیابی شکل انسانی خود و همچنین نجات رابطه‌شان با هم همکاری کنند. 

بنابراین، در یک نسخه مینیاتوری و جاودانه از خودشان است که کدی و می به شدت تلاش می‌کنند تا دخترشان را پیدا کنند و خود را متقاعد می‌کنند که راهی سریع برای شکستن طلسمی که آنها را در بدن‌های چوبی و گلی‌شان محصور کرده است، وجود دارد، که به ضرر توصیه دکتر حکیم است، که مرتباً موانعی را سر راه آنها قرار می‌دهد، مانع پیشرفت آنها می‌شود و آنها را مجبور به همکاری می‌کند، بارها و بارها.

 این امر باعث می‌شود دو قهرمان نگون‌بخت ما بسیاری از قسمت‌های خانه خود را کاوش کنند، از میز کار گرفته تا اتاق خواب دخترشان، از جمله گلخانه در باغ، و حتی داخل یک گوی برفی که خاطرات تعطیلات این زوج را در زمانی که هنوز خوشحال بودند، به تصویر می‌کشد. اگر بخواهیم روحی را که سفر «دو نفر را می‌خراشد» را به تصویر می‌کشد، ترجمه کنیم، می‌توانیم بگوییم که این یک «عزیزم، من بچه‌ها را کوچک کردم» است که توسط تیم‌های پیکسار به آن پرداخته می‌شد. این بازی حس خاصی از تعالی هنری را به کار می‌گیرد.

 صحنه‌های متقاطع، که به عنوان مثال تحریف واقعیت یا گلخانه‌ای هستند که توسط قانقاریا که نماد ترک اشتیاق کدی به باغبانی است، اشغال شده‌اند، همگی درخشان‌تر و مسحورکننده‌تر از بقیه هستند. چه ظرافت بافت‌های خاص، چه کیفیت نورپردازی یا صحنه‌پردازی، «دو نفر را می‌برد» یک ضیافت واقعی برای چشم‌ها است. این مشاهده همچنین برای گالری شخصیت‌های کاملاً دوست‌داشتنی، حتی اگر گاهی اوقات کشنده باشند، که در طول ماجراجویی با آنها ملاقات خواهید کرد، معتبر است.

 شخصیت عجیب و غریب آنها که به طرز فوق‌العاده‌ای با ضبط حرکت متحرک‌سازی شده‌اند، به همان اندازه که با نگرش‌هایشان برجسته می‌شود، با طراحی‌شان نیز برجسته می‌شود و مجموعه‌ای کامل از جزئیات کوچک است که این دنیای کوچک را به همان اندازه که سرگرم‌کننده است، دوست‌داشتنی می‌کند. و اگر لذت بصری در همه جا حاضر باشد، همین امر در مورد گوش‌هایی نیز صدق می‌کند که می‌توانند از یک VOSTFR (متاسفانه فقط) با کیفیت عالی لذت ببرند.

گیم‌پلی «دو نفر لازم است»

از نظر داستانی، داستان کلی   It Takes Two به اندازه کافی شسته‌رفته نیست، اما همچنان بسیار محکم است. با عنوان «کمدی عاشقانه»، موضوعی که در بازی‌های ویدیویی به خوبی توسعه نیافته است، می‌توانید انتظار تمام کلیشه‌های این سبک فیلم را داشته باشید، با مجموعه‌ای کامل از احساسات صمیمانه، خنده‌ها و لحظات تأثیرگذارتر.

 رابطه‌ی پر کشمکش بین کدی و می به شیوه‌ای نسبتاً استاندارد پرداخته شده است، به همراه سرزنش‌های همراه آن که با خاطراتی که از محیط‌هایی که در آن سفر می‌کنند، مرتبط است، در حالی که پیشرفت مثبت رابطه‌ی آنها اغلب بر اساس شاهکارهایی است که توسط یکی از قهرمانان در طول ماجراجویی به دست آمده است. اما حتی اگر «دو نفر لازم است» چشمگیرترین نوشته‌ای را که تا به حال خوانده‌ایم نداشته باشد، به اندازه‌ی کافی خوب است که ما را وادار کند تا پایان داستان را بدانیم. 

علاوه بر این، طنز اغلب به هدف می‌زند. دکتر حکیم به همان اندازه که خنده‌دار است، آزاردهنده نیز هست. برخی از طعنه‌هایی که عاشقان ما رد و بدل می‌کنند، گاهی اوقات لذت‌بخش هستند و حرکات، حالات چهره و نگرش‌های همه شخصیت‌های حاضر، آنها را واقعاً سرزنده و به‌ویژه باورپذیر می‌کند.

 به این موارد، سکانسی را اضافه کنید که به سادگی به یاد ماندنی و رک و پوست کنده با طنز تاریک آمیخته شده است، و ماجراجویی‌ای خواهید داشت که با لذت مداوم دنبال خواهد شد. در هر صورت توجه داشته باشید که بازی، حتی در پرماجراترین سکانس‌ها، از نظر دیالوگ بسیار سخاوتمندانه است و مشارکت‌های کدی و می می‌داند چگونه هم آرام‌ترین و هم پرتنش‌ترین بخش‌های بازی را جذاب کند.

سیلی از ایده‌های خوب

اما همه این موفقیت‌ها بدون گیم‌پلی که دوام می‌آورد و می‌داند چگونه خود را از نو بسازد، هیچ خواهد بود. زیرا بدون شک این ظریف‌ترین چالشی بود که باید بر آن غلبه کرد: چگونه یک ماجراجویی کاملاً مشارکتی ارائه دهیم در حالی که محیط‌ها و مهم‌تر از همه، معماها را تغییر دهیم؟ باید فوراً گفت که Hazelight توانسته به وعده خود عمل کند.

 در حالی که A Way Out نیز فقط با دو بازیکن قابل بازی بود، داستان و دنیای ریشه‌دار آن که در واقعیت ریشه دارد، اجازه نداد که همه جنون‌های قابل تصور، سرگرمی را تغییر دهند. با این حال، دنیای عجیب و غریب و شگفت‌انگیز «دو نفر را می‌بری» فضای زیادی برای مانور تیم‌ها باقی می‌گذارد، که خلاقیت بی‌حد و حصری را نشان داده‌اند تا اطمینان حاصل شود که بازیکنان هرگز خسته نمی‌شوند و حتی بهتر از آن، تقریباً دائماً غافلگیر می‌شوند.

گیم‌پلی «دو نفر را می‌بری»

در همان ابتدای بازی  It Takes Two، هر بازیکن شخصیتی را که می‌خواهد بازی کند انتخاب می‌کند و برای هر معما نقش خاصی خواهد داشت که برای تکمیل موفقیت‌آمیز آن نیاز به مهارت و هماهنگی دارد. در حالی که یک بازیکن به چکش مجهز است، دیگری میخ‌هایی برای اتصال آسانسورها یا فرو کردن آنها در سطوح چوبی دارد تا شریکش بتواند از آنها آویزان شود یا تاب بخورد. 

در گلخانه، کدی می‌تواند به گیاهان مختلفی تبدیل شود، به شرطی که می ابتدا سطوح را آبیاری کرده باشد تا بتواند خودش را بکارد. سیستمی از آهنرباها، اسلحه‌ها، سطوح چسبنده که می‌توان با اسلحه آنها را آتش زد، ساعتی که به گذشته برمی‌گردد یا یک دستگاه شبیه‌سازی... معماها به طور خاص متنوع و مهم‌تر از همه بسیار هوشمندانه هستند، زیرا آنها فقط از ابزارهای ارائه شده به یک روش واحد استفاده نمی‌کنند، بلکه برعکس، چندین روش برای استفاده از آنها ارائه می‌دهند. 

افشای بیش از حد، غافلگیری را خراب می‌کند، بنابراین مراقب خواهیم بود که تمام یافته‌های بازی را فاش نکنیم. با این حال، اگر می‌خواهید حداقل بدانید چه انتظاری داشته باشید، بدانید که در طول 10 تا 12 ساعت ماجراجویی در It Takes Two، این حس را خواهید داشت که با یک عنوان بیش فعال سر و کار دارید که سکانس‌ها را به شیوه‌ای تقریباً ناشایست تغییر می‌دهد و اغلب در تغییر ریخت‌شناسی بازی تردیدی به خود راه نمی‌دهد، که اگر یک خط مشترک پلتفرمر داشته باشد، از نگاه کردن به آنچه همسایه‌ها انجام می‌دهند تا جلساتی کاملاً متفاوت از خط اصلی آن ارائه دهند، دریغ نمی‌کند. 

خلاصه، بله، انتظار شگفتی‌های بزرگی را داشته باشید که به راحتی لبخند را بر لبان شما می‌آورد و هر صفحه بازی جدید منبع حیرت خواهد بود. صحنه‌سازی هم نباید از این قاعده مستثنی باشد و همچنین شامل سهم خود از شگفتی‌های بزرگ است، که موفق می‌شود سکانس‌های بسیار سینمایی را در بازی که بر آنها کنترل خواهید داشت، رونویسی کند، اما باز هم، حرف من درست است، لذت نیز در کشف نهفته است.

وقتی حتی تغییرات مداوم در تم کافی نیست، It Takes Two پا را فراتر می‌گذارد و تغییرات ناگهانی ژانر را وارد می‌کند، که همگی کاملاً در متن ماجراجویی قرار گرفته‌اند. به عنوان مثال، بخش فانتزی که به آن اشاره کردم، به طور یکپارچه نمای استاندارد عنوان را برای نمای ایزومتریک به سبک Torchlight رها می‌کند، در حالی که بخش‌های دیگر به طور یکپارچه از پلتفرمینگ سه بعدی به نبرد دو بعدی منتقل می‌شوند، با یک انحراف کوتاه به نبرد تن به تن با دسته‌ای از سنجاب‌های جنگی (بله، درست خواندید).

 در مجموع، تعداد گزینه‌های موجود برای بازیکنان، از ترفندهای گیم‌پلی و ارجاعات به شاهکارهای گذشته، واقعاً بی‌حد و حصر است، به طوری که می‌توانم ساعت‌ها برای جزئیات تک تک آنها وقت بگذارم. با توجه به ماهیت منحصر به فرد عنوان، با این حال، این موارد می‌توانند اسپویل‌های جدی باشند، بنابراین کشف اینکه تیم توسعه به رهبری جوزف فارس تا چه حد برای زنده کردن اثر خود تلاش کرده‌اند را به شما واگذار می‌کنم.

چیزی که کل تجربه را متنوع‌تر می‌کند، بیش از ۳۵ مرحله بازی است که همگی به طور کامل توصیف شده‌اند و شامل بخش‌های خطی‌تر، که برخی از آنها شامل مبارزه با غول‌های تمام‌عیار هستند، و محیط‌های باز هستند که در آنها می‌توانید اشتیاق خود را برای کاوش در جستجوی نکات شیک، تخم‌مرغ‌های عید پاک و از همه مهمتر، یکی از ۲۵ مینی‌گیم مختلف ۱v۱ که توسعه‌دهندگان در این عنوان گنجانده‌اند، آزاد کنید.

 این فعالیت‌های اختیاری تنها "انحرافات" واقعی از موضوع اصلی موجود در It Takes Two را نشان می‌دهند، که در آن دو شخصیت اصلی به جای همکاری برای دستیابی به یک هدف مشترک، درگیر به چالش کشیدن یکدیگر هستند. با این حال، حتی در این موارد، اینها همیشه چالش‌های "دوستانه" هستند که در درجه اول برای تقویت رابطه بین شخصیت‌های اصلی و ارائه فرصت‌هایی برای سرگرمی بیشتر به بازیکنان، چه در طول ماجراجویی و چه پس از پایان یافتن تیتراژ، طراحی شده‌اند. 

تمام مینی‌گیم‌های کشف شده، از جمله شطرنج و مسابقات اتومبیل‌رانی RC، قطعاً ارزش ذکر دارند. آنها را می‌توان مستقیماً از منوی شروع اجرا کرد و نتایج قبلی را دنبال کرد و به این عنوان اجازه می‌دهد تا برای چند ساعت بی‌خیال به عنوان یک بازی مهمانی سرگرم‌کننده نیز عمل کند.

از ابتدا تا انتها غافلگیرکننده

- یکی از نقاط قوت It Takes Two بدون شک توانایی آن در درگیر نگه داشتن مداوم بازیکنان به لطف معرفی مداوم مکانیک‌های جدید و ارتباط عمیق بین داستان روی صفحه و گیم‌پلی (که به زودی با جزئیات بیشتری بررسی خواهیم کرد) است. ترکیب این دو عنصر است که ماجراجویی می و کدی را منحصر به فرد می‌کند، و هرگز در غافلگیر کردن بازیکنان با یک پیچش جدید یا خنداندن آنها با یک شوخی ناگهانی، حتی در مراحل بعدی، شکست نمی‌خورد.

 این یک دستاورد واقعاً باورنکردنی است، به خصوص با توجه به مدت زمان آن، تقریباً دو برابر بازی قبلی، و قابلیت بازی مجدد آن، که همیشه یکی از نقاط ضعف این ژانر بوده است. It Takes Two، دقیقاً به دلیل ماهیت منحصر به فردش، انگیزه کافی برای حداقل دو بار بازی را ارائه می‌دهد و به بازیکنان اجازه می‌دهد داستان را از دیدگاه هر دو شخصیت اصلی بدون خطر خسته شدن تجربه کنند.

سرعت سینمایی

- با وجود ریشه‌های سازنده‌اش، «دو نفر را به چیزی بیشتر از یک بازی ویدیویی تبدیل می‌کند و نه یک فیلم تعاملی. با این حال، این مانع از آن نشده است که جوزف فارس، کارگردانی خود را به طور قاطع بر عنوان فیلم حک کند، که به مجموعه‌ای از لحظات آدرنالین‌زا و سکانس‌های نفس‌گیر تبدیل می‌شود که با پیچش‌های ناگهانی قطع می‌شوند و با نماهای الهام گرفته از هالیوود تزئین شده‌اند.

 فیلمبرداری که همیشه رضایت بی‌نظیری را ارائه می‌دهد و فیلمنامه که به طرز ماهرانه‌ای طنز و لحظات تأثیرگذار را متعادل می‌کند، همه چیز را حتی جذاب‌تر می‌کند. جوزف فارس می‌داند چگونه با احساسات ما بازی کند و هرگز تسلیم نمی‌شود، چه خوب چه بد، و دقیقاً همین است که «دو نفر را به تجربه‌ای بالغ و عمیقاً جذاب تبدیل می‌کند.»

مینی‌گیم‌ها

- اگرچه اساساً به ماجراجویی اصلی ربطی ندارند و کاملاً اختیاری هستند، اما ۲۵ مینی‌گیم موجود در It Takes Two بدون شک از نمادین‌ترین عناصر کل تولید هستند. این تا حدودی به این دلیل است که، گذشته از چند استثنای پراکنده، فعالیت‌های مختلف، علاوه بر اینکه همیشه چیزی بدیع ارائه می‌دهند، به نظر می‌رسد از همان توجه وسواس‌گونه به جزئیات که برای تکمیل مکانیک‌های اصلی به کار رفته است، بهره‌مند شده‌اند. 

آن‌ها همچنین نقش دوگانه‌ای به عنوان اقلام قابل جمع‌آوری و محتوای اضافی برای تکرار پس از اتمام ماجراجویی ایفا می‌کنند. دسترسی به همه مینی‌گیم‌ها آسان نیست و اغلب برای یافتن آن‌ها کمی نبوغ اضافی لازم است، اما پاداش آن یک چالش جدید و جذاب برای تکرار هر چند بار که دوست دارید است.

چیزی فراتر از مجموع اجزای آن

بدیهی است که هر معما یا دنباله بازی منحصر به فرد نیست و برخی از آنها در جهان‌های مختلف یافت می‌شوند. شما مرتباً این فرصت را خواهید داشت که جلساتی را تجربه کنید که روی ریل‌هایی تنظیم شده‌اند که در آنها باید برای جلوگیری از موانع بپرید، یا اغلب روی سکوهای متحرک پرتاب می‌شوید که در آنجا مهاجمان سعی می‌کنند شما را به زمین بیندازند، مهاجمانی که طبیعتاً باید از آنها جاخالی دهید.

 علاوه بر این، عناصر گیم‌پلی، به صورت جداگانه، جدید نیستند، اما هوشمندانه از عناصر اینجا و آنجا استفاده می‌کنند تا مکانیک‌های خاصی را با محیطی که در آن عبور می‌کنید، تطبیق دهند. علاوه بر این، همکاری همیشه منطقی است. به ندرت فقط یک بهانه است و هر بازیکن دائماً درگیر ماجراجویی است، حتی اگر گاهی اوقات شریک او باشد که باید کارهای سنگین را انجام دهد. چه یک شخصیت را انتخاب کنید و چه شخصیت دیگر، از دیدگاه فعالیت، یک ماجراجویی واقعاً متعادل خواهید داشت. 

در نهایت، چیز زیادی برای انتقاد از It Takes Two وجود ندارد، اما با وجود همه چیز، چند مشکل جزئی می‌تواند به تجربه بازی آسیب برساند. در واقع، در موارد بسیار نادر، دوربین همیشه در موقعیت ایده‌آل قرار ندارد و باعث می‌شود یک پرش دشوار را از دست بدهید، و در رایانه شخصی، با تنظیمات کنترلر و کیبورد، در مرحله‌ای روی یک چرخ دستی اهرمی با یک باگ عجیب مواجه شدیم که در طی آن مجبور بودیم کلیدهایی را به صورت تصادفی فشار دهیم بدون اینکه بفهمیم کدام یک مکانیزم را فعال کرده و به ما اجازه می‌دهد به جلو حرکت کنیم.

 در نهایت، شاید به دلیل کمبود چالش باشد که It Takes Two می‌تواند سرسخت‌ترین طرفداران بازی‌های پلتفرمر را ناامید کند. این به وضوح یک تعصب است، چیزی که ما از آن پشیمان نیستیم، اما شایان ذکر است که مرگ به هیچ وجه تنبیهی نیست، زیرا تا زمانی که یکی از دو شخصیت انگیزه داشته باشد، دیگری پس از فشار دادن یک دکمه روی کنترلر خود، فرصت ورود مجدد به بازی را دارد.

 علاوه بر این، توجه داشته باشید که حتی اگر هر دو شخصیت به طور همزمان بمیرند، چک‌پوینت‌ها به ویژه سخاوتمندانه هستند که هرگونه فشاری را برای موفقیت یا شکست در یک مرحله پرتنش از بین می‌برد. این چیزی نیست که به هیچ وجه ما را آزار دهد، زیرا این دسترسی با جنبه "احساس خوب" ماجراجویی مطابقت دارد، به خصوص که بازی به اندازه کافی طولانی است که شما را حتی بدون هیچ چالش واقعی سرگرم نگه دارد. 

گرافیک بازی It Takes Two کامپیوتر

برای تحقق بخشیدن به چشم‌انداز پشت It Takes Two، استودیو Hazelight بار دیگر به موتور Unreal Engine تکیه کرد که بار دیگر انعطاف‌پذیری فوق‌العاده‌ای از خود نشان داد و قادر به ارائه گرافیک با کیفیت بالا بدون کاهش ۶۰ فریم بر ثانیه در هر دو پلتفرمی که ما آزمایش کردیم، یعنی Xbox Series X و Xbox Series S، بود. البته تنها تفاوت واقعی بین این دو نسخه، وضوح تصویر است که از ۴K در پرچمدار Xbox به ۱۰۸۰p در "خواهر کوچک‌تر" آن می‌رسد. پشتیبانی کامل از HDR نیز وجود دارد، همچنین بهینه‌سازی‌های خاصی برای سخت‌افزار نسل جدید، از جمله تقریباً صفر بار بارگذاری، انجام شده است.

- It Takes Two، مانند تمام عناوینی که تناسب بین شخصیت اصلی و دنیای بازی را معکوس می‌کنند، مطمئناً با یک مزیت بصری شروع می‌شود. منظورم این است که... قدم زدن در یک باغ "XXL" یا راه رفتن در یک انبار ابزار که میخ‌هایش به اندازه ما بلند هستند، همیشه یک تجربه کاملاً جذاب است.

 با این حال، Fares & Co. به اینجا بسنده نکرده است، بلکه آنها مجموعه‌ای طولانی از محیط‌های فراموش‌نشدنی را در اثر دوم خود گنجانده‌اند و به معنای واقعی کلمه آنها را با موقعیت‌هایی پر کرده‌اند که، هرچند اغراق‌آمیز هستند، نه تنها با روایت سازگار می‌مانند، بلکه در بیش از یک مورد به بخش جدایی‌ناپذیری از آن تبدیل می‌شوند. علاوه بر این، طراحی واقعاً تصفیه‌شده شخصیت‌ها، مکان‌ها و دشمنان نیز وجود دارد، که در میان آنها، Bossche May و Cody متعدد باید در حین شروع سفر آشتی خود با اصالت و توجه به جزئیات خود روبرو شوند.

در حالی که A Way Out از دیدگاه صرفاً فنی در معرض انتقاد بود، مطمئناً نمی‌توان همین را در مورد It Takes Two گفت. بازی دوم که توسط Hazelight Studios توسعه داده شده است، از پتانسیل موتور برای بازآفرینی یک دنیای مینیاتوری غنی از جزئیات، جلوه‌های نوری و جلوه‌های گرافیکی درجه یک، نهایت استفاده را می‌برد. قطعاً باید به مدل‌های دو شخصیت اصلی، آنقدر دقیق که فک را به خود خیره می‌کنند، و رندر مواد مختلف، که جزو بهترین‌هایی هستند که تاکنون در یک بازی ویدیویی در این سطح دیده شده است، اشاره کرد.

موسیقی و صداگذاری بازی  It Takes Two پی سی

 در مورد موسیقی متن، It Takes Two ترکیبی از آهنگ‌های اصلی و آهنگ‌های معروف را ارائه می‌دهد، همراه با دوبله انگلیسی با کیفیت خوب و بومی‌سازی کامل ایتالیایی قطعات نوشته شده و زیرنویس‌ها.

جمع بندی

جوزف فارس می‌تواند آسوده خاطر باشد و بنابراین باید از خراب شدن بازی جلوگیری کند، زیرا نه، It Takes Two کسل‌کننده نیست، بلکه کاملاً برعکس. این بازی ارزشش بیشتر از مجموع اجزایش است. این ماجراجویی کاملاً مشارکتی حدود دوازده ساعته نه تنها پر از ایده‌های خوب است، بلکه مسحورکننده، خنده‌دار و فوق‌العاده طراوت‌بخش است. 

با ضرب کردن سکانس‌ها با سرعتی دیوانه‌وار، «دو نفر را می‌طلبد» خلاقیت سرشاری را به نمایش می‌گذارد و لذتی است که دائماً در حال تجدید است تا کشف کنیم توسعه‌دهندگان در هر نوبت از تجربه‌ای که شما را به همان اندازه که لبخند به لبتان می‌آورد، شگفت‌زده می‌کند، چه شگفتی‌هایی برای ما در نظر گرفته‌اند. 

می‌توانیم فقط به دوربینی که در موارد نادر در موقعیت بدی قرار گرفته و چالشی نسبتاً کم اشاره کنیم، برعکس، روح بازی به وضوح قرار نیست دشوار باشد، اما شرم‌آور است که در مواجهه با عنوانی که برای کسانی که در این دوره نسبتاً تاریک آن را بازی می‌کنند، نور زیادی به ارمغان می‌آورد، به این نکات بپردازیم.

It Takes Two یک ماجراجویی مشارکتی با کیفیت بالا است که به طرز استادانه‌ای داستان‌سرایی، جلوه‌های بصری و گیم‌پلی را برای خلق چیزی منحصر به فرد ترکیب می‌کند. در حال حاضر، هیچ عنوان دیگری نتوانسته است این همه سبک و انواع گیم‌پلی را به چنین شیوه‌ای رضایت‌بخش متعادل کند و کل تجربه را با ویژگی‌های فنی بسیار قوی، طراحی بسیار الهام‌بخش و کارگردانی که قادر به بهره‌برداری حداکثری از تک تک عناصر است، بهبود بخشد.

 دومین اثر استودیو Hazelight، بازیکنان را سرگرم، تحریک، تهییج و به فکر فرو می‌برد، بدون اینکه آنها را خسته کند و تقریباً هیچ کار اشتباهی انجام ندهد. شاید می‌توانست کار بیشتری انجام شود تا طرح داستان فراموش‌نشدنی شود، اما با این وجود، داستان می و کدی واقعاً برای همه دوستداران بازی‌های ویدیویی غیرقابل چشم‌پوشی است.

نقاط قوت

• جهانی به شدت خلاقانه، با معماهای بسیار متنوع و هوشمندانه
• سرعت دیوانه‌واری که شما را بدون تکراری شدن، روی صندلی‌تان میخکوب می‌کند
• واقعاً زیبا
• همکاری که هرگز حس یک بازی بی‌هدف را به شما نمی‌دهد
• شخصیت‌های خنده‌دار و دوست‌داشتنی
• مدت زمان قابل قبول برای این ژانر (حدود ۱۲ ساعت)
• صداپیشگی درجه یک

نقاط ضعف

• انتظار یک چالش واقعی را نداشته باشید
• دوربین گاهی اوقات در موقعیت نامناسبی قرار دارد
• تعداد زیادی مینی‌گیم غیرضروری
• فقط زیرنویس فرانسوی، که باعث می‌شود افراد غیرانگلیسی زبان دیالوگ‌ها را در صحنه‌های حساس از دست بدهند